Primus  ignara subrepserat ignis in arte,

et iuvenis “nescio quid sit amare” didici.

Stellae placuerunt mihi plures nocte silenti,

dum tua splendenti lumine fulsit ebur.

Nescius interea pendebat spiritus in te:

magis caelum forsitan quam tua verba legens.

Tu quoque, qua causa? subita mihi saeva fuisti,

et sine voce fugis, pectus inane linquens.

Illud fuit, fateor, postremum dulce osculum:

forte ego pressi, etiamsi solito tenuior.

Sentiebam intus – fatus mihi sibilat auris –

hoc fore postremum, tamen ignarus eram.

Multos per annos tua  numquam mihi cessat imago,

sum totus in aspectu nocte dieque tuo.

Hodie plus careo, quam tum carere putavi,

sed scio: nihil merui, solum dedisti malum.